Kenia Stage 2012

Dag 30, Vrijdag, 9 maart vandaag zijn we ’s ochtends vroeg met de matatu vertrokken naar Nairobi. Toen we daar aankwamen op Machakos Country Bus Station… Het was een gigantische chaos. Overal mensen die vroegen die wouden dat we bij hun in de matatu stappen, dus heb ik minstens 20 keer uitgelegd dat we in Nairobi moeten zijn. Na een half uur wachten kwam Sammi, onze gids eindelijk aan. Hij bracht ons gelijk naar Egypt Air want Jorden moest nog wat dingen regelen. Daarna gingen we bij een fastfood zaak wat eten. Het was echte fastfood, alleen dan met hele slechte friet. Daar in de Chicken Inn, zo heette die zaak, zagen we al snel dat er veel lekkere stukjes kip rondliepen in de stad. Ook zag ik dat er behoorlijk wat mensen, vooral dames, wat vaker moesten sporten en minder fastfood eten. In andere worden, ze waren dik. Daarna kregen we verder een tour door de stad. En echt, wat een stad. Overal hoge lelijke gebouwen. Overal afval. Nairobi is een lelijke en stinkende stad. Het park was wel vet. Na het park zijn we wat gaan drinken in een tent die ons wel leuk leek. Dat was het zeker. Een stuk duurder dan Kitui, maar het was zeker gezellig. Jorden en Daan waren aan de praat geraakt met een paar leuke dames, en Irene joinde ons ook nog. Zij bracht ons naar een andere club waar het alcohol goedkoper was. Daar hebben we lekker zitten chillen, om 12 uur de taxi terug naar het hotel te nemen. Wij en de taxi chauffeur hadden allemaal geen idee waar het hotel was, dus hij heeft acht keer uitgestapt om de weg te vragen. Een half uur later waren we er. Toen zijn we gaan pitten.

Dag 31, Zaterdag 10 maart Sammi had voor ons de hele dag een taxi chauffeur geregeld, en die reed ons overal naartoe waar we wouden. We zijn toen naar de Ngong Hills geweest. Dat zijn geen echte heuvels, maar het zijn bergen. Die er uitzien als heuvels. Onderweg kwamen we nog heel veel wilde dieren tegen, onder andere wilde babboons! Die hebben we nog van heel erg dichtbij gezien. Zeker toen ze ons aanvielen. Gelukkig niet te dichtbij. Toen aankwamen bij Ngong Hills was ons aangeraden om beveiliging mee te nemen, want mensen worden op de berg nog wel een beroofd door mannen met een machete (machete zijn hier heel normaal, je kan ze overal kopen, ook in de supermarkt). Dat hebben we niet gedaan. Het was ook helemaal niet nodig want op de berg zijn we nog minstens honderd andere mensen tegen gekomen. Jorden, Rick, Daan en ik hebben de berg toen beklommen met een vriendelijk Amerikaans stel uit New Jersey. De man kweekte rozen of zo in Kenia. Boven op de berg stond een lekker chil bankje waar we een half uurtje gezeten hebben. Het uitzicht daar was echt geweldig. Je kon overal zien, je kon ook gigantisch ver zien. Ook zag je 500 meter verder nog een hogere berg. Nou ja, het zag er meer uit als een heuvel, maar het was technisch gezien een berg. Het pad daar naar toe spoorde echt niet. Het had zeker wel een helling van 70 graden. De temperatuur was daar wel lekker te doen, zo op 2500 meter hoogte. Echt helemaal dood op na die beklimming.  Maar het uitzicht was echt gigantisch ge-awesome-weldig. Zoveel mooie foto’s gemaakt. Even later gingen we met z’n zesen weer naar beneden. Daar stond onze chauffeur voor ons klaar om ons weer weg te brengen waar we naar toe wouden. We zijn toen wat gaan eten in een klein restaurantje. Na het eten gingen we overleggen wat  we de rest van de dag gingen doen. Aangezien het al drie of vier uur was, veels te laat om nog naar grootte dingen te gaan en morgen wouden we ook niet veel doen, hebben we maar besloten om die dag gelijk terug te gaan naar Nairobi. Na heel wat rondvragen kregen we te horen dat er om 19.00 nog een matatu naar Kitui ging. We zijn toen eerst naar een shopping mall geweest om te kijken voor een voetbal shirt van het Keniaans team, en toen naar het hotel gelopen om onze spullen op te halen. De bushalte waar onze matatu vertrok was niets meer dan een tankstation. Het was trouwens niet Machakos County Bus Station. Toen we Nairobi uitreden zagen we nog een stuk of drie honderd voetbal supporters over de straat lopen, blijkbaar waren de Leopards net klaar met spelen. Om negen uur ongeveer kwamen we in Kitui aan. Dit is de zelfde dag als de aanslag in Nairobi…

Dag 16, Vrijdag 24 Februari Na een paar dagen in het veld was het wel lekker om in m’n eigen bed wakker te worden. En om acht uur er weer uit, want om 9 uur hadden we bij het ICC afgesproken om te beginnen aan het rapport. En nog steeds geen spoor van onze buddy Francis. Sinds dinsdag middag was ie al spoorloos. We zijn toen begonnen aan onze resultaten verwerken in een mooie tabel zodat we een mooi overzicht hadden. Onze buddy James snapte er niet veel van. Waarschijnlijk heeft hij nog nooit veel met computers gewerkt, want elke keer wilt hij dingen op papier doen. Zelfs nadat we hem hadden uitgelegd dat je resultaten makkelijk kan sorteren in excel en op papier alles handmatig moet doen vond hij het alsnog lastig.

Vandaag eindelijk terug gekomen van een paar dagen in het veld. Het was best kut. Zojuist Henk en Mutinda gesproken over de degeneratie van de mensheid. Toch wel een lievelingstopic van mij.

Dag 13, 21 februari gingen we eerst nog even bij wat ICT zaakjes langs om nog een paar questionaires in te laten vullen. Om 1 uur werden we door James opgehaald om met de matatu naar Mutombo te gaan. “Wat is een matatu?” vraag je je misschien af. Nou lieve lezers, een matatu is een soort van bus, alleen is het geen bus, maar een vrachtwagen die omgebouwd is tot bus waarbij ze de beenruimte weggehaald hebben om te zorgen dat ze nog meer mensen als vracht kunnen vervoeren. Zolang je kleiner bent dan 1.80, zoals de meeste Kenianen, dan heb je geen probleem. Ben je langer dan 1.80, 1.85 zoals ik bijvoorbeeld, dan ben je zwaar de lul. Na dus zeker zo’n twee uur in de matatu te hebben gewacht omdat hij niet vertrekt voordat hij helemaal vol zit gingen we eindelijk de weg op. Tijdens het wachten lopen er ook constant vier of vijf verkopers door de matatu om jou allerlei willekeurige dingen aan te smeren. Horloges, water, lolly’s, mango’s en messen.  Drie uur reizen voor een afstand van 60 kilometer of zo. Zo slecht zijn de wegen. Toen we de matatu uitstapte trilde mijn benen nog, zo hobbelig was de onverharde weg. Het was al 6 uur of zo toen we aankwamen, en James ging gelijk op zoek naar een hotel waar we konden overnachten en onze spullen kwijt konden. Toen zijn we naar een restaurant gegaan. Daar heb ik bevestigd dat alle friet in Kenia bagger is. We zijn toen allemaal gelijk naar onze kamers gegaan want we waren allemaal helemaal naar de kloten kapot. Voor het slapen gaan heb ik nog de bijbel gelezen. Ja, je leest het goed, ik heb de bijbel gelezen. Kut boek. No offense.

Dag 14, 22 februari werd ik wakker en toen ik de deur halfnaakt opendeed werd mij een bak warm water aangeboden om in te badderen. Dat was wel even lekker wennen. Heerlijk gebadderd ook. Daarna kregen we ontbijt. Dat was minder geslaagd. [sarcasm]Acht witte broodjes met boter. Alleen boter ja. Heerlijk. Warme melk. Ook erg lekker. En een gefrituurd eitje met ui en tomaat. Dat zijn nou net m’n lievelings dingen. [/sarcasm] maar goed, na het ontbijt gingen we Mutomo in om in alle ICT zaken wat vragen te stellen. Mutomo is een leuk standje, omgeven met gigantische bergen. Het is er een stuk ruimer dan Kitui. Na de vragen namen we de matatu naar Ikutha. We stapten een halte voor Ikutha uit de matatu want we wouden bij de gasten van waterbouw eten en overnachten. We gingen op weg naar de dam, hun werkplek, en halverwege kwamen we hun daar tegen. Toen moesten we weer helemaal terug lopen. Wat een gigantisch eind moeten ze wel niet elke dag lopen zeg, jezus. Echt zwaar. Die avond hebben we rijst met tomatensoep en geitenvlees gegeten. Alleen Patrick niet. Die had geen geitenvlees. Alleen geitenvet. Die avond was het helemaal gefuckingweldig. Er waren niet genoeg bedden. Ricky en ik hadden helemaal geen klamboes. Er waren wel ontzettend veel insecten. Geen muggen, maar wel alle andere soorten insecten. Gigantische spinnen, kleine schorpioenen, en ongelofelijk veel kakkerlaken. Daar sliep ik tussen, zonder net. Gelukkig kroop er geen een bij mij in bed. Ik hoorde wel enge geluiden onder mijn bed vandaag…

Dag 15, 23 februari werd ik wakker, nog steeds zonder insecten op me. Na het ontbijt (broodje nutella) gingen de boys op pad. James, Ricky en ik gingen toen buiten op de matatu wachten. De matatu was stampvol. Geen understatement. We konden er eigenlijk niet meer bij, maar na wat aanduwen konden wij er toch nog bij. Dus toen stonden wij daar. Ongelofelijk ongemakkelijk. Ik was blij dat we tien minuten later in Ikutha aankwamen. Een oma, moeder en kind hebben mij nog uitgelachen hoe ik mijn kop twintig keer stoot. Maar goed, om half negen stonden we al in Ikutha klaar, dus we zijn gelijk begonnen met vragen stellen. We merkten dat we nog erg vroeg waren, want de meeste tenten waren nog gesloten. Maar goed, we hebben het rustig aan gedaan en we zijn ze bijna allemaal afgegaan uiteindelijk. Op eentje na, maar die was om 12 uur nog steeds gesloten. Om 12 uur zijn we dus weer terug gegaan naar Kitui. Tegen die tijd was ik alweer gewend aan de matatu’s, dus zo erg kut vond ik het niet meer. Om 4 uur kwamen we in Kitui aan. Gelijk naar het huisje gegaan en ik ben toen gelijk gaan douche want ik stonk als een dode hond die is aangespoeld drie dagen nadat hij verdronken is. Na het douche kwamen Henk Haring, van Ex-Change, en Mutinda, CEO van SASOL, langs. Daar hebben Jorden en ik leuk mee zitten praten over onderwerpen als education vs schooling en globale problemen.

Het is alweer maandag, 20 februari. Vandaag was onze eerste officiële werkdag na elf dagen oriënteren, wenen en voorbereiden. Het voelde goed. Alsof we het al veel vaker gedaan hadden.

Dag 11, 19 februari werden we wakker gemaakt door Roselyn. Ze kwam ons vertellen dat ze er komende week niet is. Daarna kwam Jorden mij wakker maken, want een dag eerder had Jorden het idee om de natuur in te hiken. We begonnen met lopen, vol goede hoop dat één liter wel voldoende is voor een paar uur. Na een hoop kleine kut paadjes die je eigenlijk geen paadjes zou kunnen noemen, maar meer een gat in de bebossing, kwamen we na zo’n twee uur lopen eindelijk bij de voet van de berg. Toen nog vol met energie en een halve fles water. Het grootste gedeelte van de berg hebben we beklommen via nog meer van die gaten in de bebossing, totdat we bij een stijl gedeelte met allemaal rotsen kwamen. 45 tot 60 graden stijl. Dat was spannend. Toen we daar boven aan kwamen was het uitzicht echt prachting. Ge-fucking-weldig. Ik was echt doodop. Maar goed, we waren bijna aan de top, dus ik dacht wat de fuck. We kunnen net zo goed helemaal naar de top lopen nu we toch al hier zijn. Het zou een beetje zonde zijn om om te keren terwijl we zo dichtbij zijn. Ik wou toen een foto maken, maar omdat Jorden en ik allebei kapot waren lieten we de camera vallen op de stenen, en toen was het scherm kaduk. Maar gelukkig konden er nog wel foto’s gemaakt worden. Toen kwamen we op de top van de berg, en konden we beide kanten bekijken. Zo de typhus shit, dat was echt te fucking awesome. Ik zal proberen om er foto’s van op te zetten, maar geen enkele foto komt dichtbij de werkelijkheid van hoe bloody awesome het uitzicht wel niet was. Toen kwam de boer naar die het land op de top van de berg verbouwt, hij was zo aardig om ons een paar handen vol met Afrikaanse Mango’s te geven. Ik had al eerder Afrikaanse Mango’s gegeten bij Irene, en vertrouw me, de Afrikaanse Mango’s zijn lekkerder dan de Mango’s in Nederland. Die mango’s zijn volgens mij het ontbijt, lunch, avondeten en snack voor de meeste Kenianen. De boer, Pita heet hij, was ook zo chill om ons van de berg af te helpen, en nee, hij gooide ons niet, maar hij leidde ons van de berg af, langs zijn huis en gelukkig ook niet via de stijve klif waar wij opgeklommen zijn. En toen begon het dorsten. Zwaar. Toen hebben we nog zo’n twee uur gelopen en toen kwamen we eindelijk in Kitui town aan. Ik heb nog nooit eerder zo’n dorst gehad, ook was ik nog nooit zo kapot geweest. In Kitui-town heb ik gelijk de eerste fles water gekocht die ik kon vinden en helemaal opgedronken. Als ik eenmaal een goeie internet verbinding heb dan zal ik een paar van de foto’s uploaden. Ik heb totaal drie blaren aan de bergtocht overgehouden. Dat valt me best mee. Toen Jorden en ik weer in het huisje kwamen was er een kleine discussie over het gebrek aan initiatief van Ricky en Daan. Die avond hebben we aardappels geschild, ui gesneden, wortels gesneden en hutspot gemaakt. De rest vond het wel lekker. Ik vond het ranzig. Maar goed, ik vind hutspot altijd ranzig. Maar m’n dag was weer helemaal goed toen Irene langs kwam met zelfgemaakte donuts. Heerlijk.

Dag 12, 20 februari was dus onze eerste werkdag. Om negen uur gingen we naar het SASOL kantoor, daar wachtte James en Francis, onze buddies, op ons. We hebben de questionnaire veertig keer uitgeprint en toen zijn we Kitui town ingegaan. Ik ging samen met Francis, Rick ging samen met James de stad in. Al snel hadden we geen idee waar de andere waren maar zijn gewoon doorgegaan. We hebben met z’n vieren ongeveer vier uur gedaan om alle computer shops, training centers en internet cafés langs te gaan. Totaal hebben we er zo’n twintig gevonden. We lopen al weer een dag voor op onze planning. Die avond waren we ontzettend lui en hebben we met z’n drieën vijf pakken instant noodles gegeten.

WEEEEEKEEEENDDD!! Vandaag eindelijk ons eerste weekend in Kitui. Ons eerste weekend dat we niks hoeven te doen en al enigszins gewend zijn aan Kenia. Daan is zojuist thuis gekomen, en Jorden was gister al thuis gekomen, dus het huis zit vol.

Dag 8, 16 februari zijn we weer in het ICC gegaan. Deze keer niet alleen om te kijken hoe het eruit zien, maar om echt te werken. Onderweg naar het ICC had Francis, een van onze buddies al een aantal ideeën in wat voor volgorde we de stadjes konden bezoeken. In het ICC zijn we begonnen met uitzoeken hoeveel tijd we nodig hadden voor elke opdracht. Het was raar, want toen we daar mee bezig waren keek iedereen naar mij. Als iemand een vraag had, was de vraag niet naar de groep gericht, maar naar mij. Dat vind ik best leuk zo. Vooral met assignment 1 en 4 was het moeilijk hoe we al onze bezoeken naar steden en scholen gaan indelen. Het bezoeken van Mutomo en Ikutha vind ik niet zo erg interessant, maar het lijkt me echt kicken om naar de scholen te gaan. Daan vertelde me net nog zo’n verhaal over hoe hij en de waterbouw boys belaagd werden door blije kinderen toen ze langs een school kwamen. Geweldig lijkt me dat. We hebben besloten om alle bezoeken, al het veldwerk, de eerste twee weken te doen. Dat geeft ons later veel meer tijd om ontspannen op het ICC te werken aan assignment 2 en 3. De planning en een beschrijving van de assignments zal ik ook wel online zetten als PDF files. Dan kan iedereen gelijk zien wat we gedaan hebben en wat we gaan doen. Daarna hebben we de questionnaire gemaakt voor assignment 1. Even later gaf Hope haar commentaar op ons schema en toen heb ik het wat aangepast. En dat was onze dag. Die avond hadden Rick en ik (hehe, rick en ik, dat rijmt) geen zin om te koken dus het was toen een aangename verassing toen ons buurmeisje Irene ons uitnodigde om bij haar mee te eten. Ze had net een kip geslacht en ze ging Kenyan Chicken maken. Dat hebben we gegeten met kokos rijst. Het was nog lekkerder dan haar fish stew de dag daarvoor.

Dag 9, 17 februari kwam Jorden weer terug. Deze keer gelukkig niet zo gigantisch vroeg als de vorige keer.Om negen uur zijn we weer naar het SASOL kantoor gegaan en daar hebben we de kritiek gekregen op onze roosters en questionnaire. Het schema aanpassen hadden we binnen enkele minuten gedaan. Op onze questionnaire was een hele waslijst van kritiek. Eh, verbeterpunten bedoel ik. We zijn twee uur bezig geweest om het te verbeteren en hebben het toen nog een keer uitgeprint. Van één pagina wat we eerst hadden was het nu ineens drie pagina’s. Er was toen op de nieuwe ook nog wat kritiek, maar dat ging ik wel in het weekend verbeteren. Dat kost maar een paar minuten. En toen begon ons WEEEEKEEEENDD!!! Deze keer had Irene Kederri? Gethery? Githeri? of hoe je het ook spelt gemaakt. Het is dat ik niet van bonen hou, anders was het zeker te eten. Het waren de beste bonen die ik ooit heb gegeten. De rest van de avond was helemaal geweldig want we hebben met z’n vieren Misfits gekeken.

Dag 10, 18 februari is een vrije dag, en we hebben helemaal niks gepland, dus we gaan ook niks doen! Ik ben de dag begonnen met een heerlijke douche. Mijn enige douchebeurt in zeker vijf dagen tijd. Daarna heb ik wat kleren gewassen en gegeten. Na het eten heb ik een ‘oud’ studenten kookboek gevonden. Zo een heb ik thuis ook. Of, naja, heeft m’n zus. Misschien dat ie nog steeds bij ons in de kast ligt. Geen idee eigenlijk. Maar goed, ik heb toen lekker rustig het kookboek doorgenomen en alles wat we hier zouden kunnen maken gemarkeerd. Alle ovenschotels en vlees schotels vielen al af want het meeste van het vlees is godsschuwelijk duur en een oven hebben we niet. Ik kwam toen wel op het idee om wentelteefjes te maken. Tijdens het boodschappen hebben we toen zes eieren gekocht alleen geen melk, bedenk ik me net. Maar de waterbouwboys hadden nog wel melk liggen in hun tent. Ik koop wel een pak melk wanneer ze terug zijn. De wentelteefjes zijn gelukt. Ze waren erg nomnom. Dat is internettaal voor erg lekker. We hadden alleen maar twee per persoon, dus we hebben wat rijst erbij moeten koken. Jorden had te veel rijst. ’s Avonds Super gekeken en die film was serieus fucked up. Ellen Page is een 22-jarige psychopaat in een te strak pakje. Of, nouja, niks is Ellen Page te strak. En die Dwight van the office is een schizofrene badass. YOU DON’T BUTT IN LINE!

Ikke en Jorden on top of the mountain

Het is vandaag 16 februari en we bezitten net als gister het ICC. Dat is het plaatselijke informatica centrum waar cursussen worden aangeboden. De waterbouw boys zijn vandaag weggegaan naar NPC south en gaan als het goed is morgen aan het werk. Vanaf vandaag zijn Ricky en ik alleen. Saampjes. Met z’n tweeën. En Jorden. Die er af en toe soms af aan is. Vandaag toen ik naar buiten ging spetterde het wat. Tijdens tea-time (de beste tijd van de dag), 10 uur is dat hier, regende het. Voor het eerst sinds december. En nu regent het rond 1 uur weer wat. Dat is de grootste verassing die ik heb gezien de afgelopen week.

Dag 7, 15 februari hebben we met onze buddies bij het SASOL kantoor afgesproken. Ik ben eigenlijk blij dat ze ons niet meer komen ophalen. Het is zo veel ontspannender. We zijn toen wat begonnen aan de planning en na tea-time zijn we naar het ICC gegaan om daar onze tijdplanning verder in te delen. Daarna gingen we naar het ATC (Agricultural Training Centre) daar gaf Mutinda (de CEO van SASOL) een opvallend goeie speech. Misschien dat Kenianen en goeie speeches een nieuwe stereotype wordt. Er was ook thee en cake. Daarna zijn we boodschappen gaan doen en de waterbouw boys hadden te veel in hun tassen gepropt en geld te weinig. Dat was niet slim. Toen we terug kwamen hebben we geprobeerd de was te doen. Irene was zo aardig om ons te vertellen hoe slecht we erin waren. Die avond hebben we mislukte gebakken aardappels gegeten met een mislukte vis en een groente mengsel. Dankzij onze buurvrouw Irene hadden we ook nog een bizar lekkere fishstew gegeten. KIP. Dat was de lekkerste maaltijd die ik in Kenia heb gehad.

Dag 8, 16 februari was hetzelfde als gister. Alleen vandaag zijn de rest van de boy er niet en moet ik helemaal zelf koken. We hebben het schema aangepast, een questionaire gemaakt voor een van de assignments en nu ben ik dit aan het typen.

Het is bijna 11 uur en ik ga nog even snel wat typen. Nog effe snel mijn afgelopen paar dagen uitwerken. De afgelopen dagen zijn een stuk minder memorabel dan de eerste 3 dagen. Zo na vier of vijf dagen in Kitui begin ik al behoorlijk gewend te raken aan het leven hier. Het enige wat ik echt mis is het water. De kranen doen het in ons huisje niet meer. Nou moet ik bij de andere boys gaan douche als ik dat wil. Als ik de wc moet doorspoelen nadat ik Patrick Kluivert buiten de selectie heb gezet (een subtiele synoniem voor schijten) moet ik een tank water die we uit de put hebben gehaald erachter na gooien. Door met tanks naar de put lopen om water te halen voel ik me wel een echte Afrikaan. De afgelopen drie dagen heb ik kennis gemaakt met de buren en de mensen van SASOL. Waaronder ons buurmeisje Irene, die verassend goed Engels kent. KIP. Ook ben ik de boys beter gaan leren kennen.

Dag 4, 12 februari, zondag hebben we helemaal niks gedaan. Nadat ik de dag ervoor ziekelijk verbrand ben heb ik alle zon vermeden. Ik heb niks gedaan, behalve boekie gelezen en gecomputered. ’s Avonds hebben we Nasi gegeten.

Dag 5, 13 februari, die maandag zijn we eindelijk bij SASOL langs geweest, en hebben een goeie intro gekregen tot de Keniaanse mentaliteit. We hebben anderhalf uur lang vijf minuten gewacht. True story. We hebben de rondleiding daar gekregen en de mensen daar leren kennen. Ze hebben elke dag bij SASOL rond tien uur thee tijd. Heerlijke gewoonte. Ik ga daar echt van genieten de komende drie maanden. Ik hou van thee. Misschien moet ik eens mijn eigen thee meenemen. Ze hebben daar ook gewoon heet water. We zijn toen wat gaan eten en weer boodschappen gedaan. Een klein kutblikje tomatenpuree die in Nederland 6 cent kost is hier vijf keer zo duur. Double U Tee Eff. Die avond hebben we spaghetti gegeten. Die avond besefte ik dat ik al drie dagen vegetarisch heb gegeten. Die dag ook eindelijk wat krediet voor mijn telefoon geregeld en het thuisfront gebeld. Ook ben ik eindelijk weer op het net geweest die dag.

Dag 6, 14 februari, vandaag de dag dat ik het typ begon weer vroeg. Om 8 uur het bed uit, want we moesten optijd bij SASOL zijn voor thee tijd. We zijn toen vroeg naar het ICC gegaan en daar het ik voor het eggie kunnen internetten. Ik heb het nieuws gechecked, mijn forum gechecked en mijn facebook. Ik heb er van genoten. Daar heb ik ook Hope Freedom ontmoet. Zei is de ICT persoon bij SASOL. Daarna weer naar SASOL geweest en heb ik meer uitleg gekregen over onze assignments. Het waren twee meer dan we eerder gekregen hadden, maar die extra twee zijn vooral zodat we ons niet gaan vervelen. Tussen het reizen door onze buddies beter leren kennen. Ik ben er achter gekomen dat Francis ook wat kan programmeren dus het kan misschien wel leuk worden. Terwijl ons de assignments werden uitgelegd gingen de boys eten en boodschappen doen. Ik heb die dag niet gelunched. Die dag hebben we weer spaghetti gegeten. Deze keer was het minder lekker als de vorige keer.

11 februari ’12 Het is dag 3 in Kenia. We hebben gisteravond onze eerste nacht in ons huisje in Kenia doorgebracht en we zijn nu net terug van een rondleiding door het stadje waar we in zitten, Kitui. Onze buddies hebben ons alle plekken laten zien. We zijn bij de supermarkt geweest, de markt, ziekenhuizen, hotels, voetbalveld en de bushalte. Tussendoor hebben we nog even wat gegeten in een klein eettentje.

Dag 1, 9 februari hebben we verzameld op het vliegveld. Irene Würst stond achter ons bij het bagage inchecken. Die baalde zeker ook dat de elf stedentocht niet doorging. 7 Tijdens de vlucht heb ik vier films gezienHangover 2, Real Steel, Green Lantern en nog een, cool story, I know. Op het vliegveld waren we eerst de weg kwijt. Naja, niet echt de weg kwijt, ik wist welke kant we op moesten, maar de rest vertrouwde mij niet. Bij de douane leerde we de Keniaanse mentaliteit kennen. Lekker rustig aan, hakunamatata. Niet fijn als je een vlucht van 8 uur achter de rug hebt en twee zware tassen op je rug. Na een half uur in de rij te staan werd er ons verteld dat we nog een formuliertje moesten invullen. Dat gauw gedaan en toen weer een tijd gewacht. Geweldig. Toen konden we onze bagage pakken! Bart Grandia, een van de waterbouw gozers stond op nummer 1!Op de lijst van mensen wiens bagage op Schiphol was blijven liggen. Ik had die dag geen humeur meer over. Nadat we wat gegevens achter gelaten hadden konden we eindelijk verder gaan. We werden opgepikt door Sammi. Top gozer. Hij bracht ons naar een hotel en daar hebben we eindelijk een fles water kunnen pakken. Onderweg kwamen we erachter dat ze in Kenia aan de linker kant van de weg rijden. Het was die nacht ongelofelijk warm. De helft van ons heeft volgens mij met die fles water geslapen voor wat afkoeling. Ik in ieder geval.

Dag 2, 10 februari werden we om 8 uur wakker voor het ontbijt. Veels te vroeg, vind ik nog steeds. We kregen ontbijt, dat was hartstikke goed geregeld en lekker. Een glas vruchtensap, banaan, en twee citrus vruchten waarvan ik niet zou durven zeggen wat het was. Ik zeg wel lekker, maar ik hou helemaal niet van banaan. Maar als ik banaan wel lekker had gevonden zou ik het eerste deel van het ontbijt erg lekker gevonden hebben. Daarna kregen we een boord met 2 toasts, een pannenkoekje en scrambledeggs. Heerlijk.Sammi haalde ons op en we zaten in de taxi naar Kitui. Totaal een rit van 4 uur. Het eerste uur hadden we gewoon goed geasfalteerde weg. Het viel ons daar al op dat ze ook in Kenia drempels hebben. Na dat uur kregen we minder goed wegdek. Er zaten hele grote gaten in de weg. Heeele grote gaten. Zo groot dat we naast de weg op het zandpad gingen rijden omdat het beter was. Het landschap is echt mooi. Overal bergen. Overal op de meest willekeurige plekken heb je huisjes en boerderijen staan. Een van de waterbouw jongens merkte al op dat ze in Kenia nog niet gehoord hebben van ruimtelijke inrichting en plannen. Iemand van het VROM zou inderdaad een hartaanval krijgen als hij zag hoe chaotisch het wel niet is. Toen we daar aankwamen werden we opgewacht door de buddies. Hun namen ben ik nu al kwijt, want het is zo moeilijk te verstaan met het Keniaanse accent. Ik hoorde van Jorden, de economie gozer die hier al drie weken zit dat je na een paar weken het allemaal wel kan verstaan. We kregen een rondleiding door het huisje. Het ziet er allemaal wel leuk uit, alleen wat rommelig. Onze buddies hebben ons daarna naar de plaatselijke super gebracht en daar hebben we water gekocht. Heel veel water. Voor ons huisje een fles van tien liter en een van achttien liter. Toen hebben we gegeten in een tentje. We hadden allemaal gefrituurde kip en patat. Ja, ook hier hebben ze patat, lieve lezers. En toen gingen we pitten. Nou, nee, we zijn toen weer naar het huisje gegaan, iemand van SASOL kwam nog langs en gaf ons meer uitleg over wat de planning was voor de komende dagen. Ook vertelde ze dat Jorden later nog thuis kwam. Wij hadden hem zaterdag pas verwacht. We zijn toen de bedden klaar gaan maken en halverwege kwam Jorden thuis. Hij heeft nog wat dingen uitgelegd en verteld hoe de douch werkt. Toen hebben we met z’n allen in ons huisje gepokerd en daarna zijn we gaan pitten.

Dag 3, 11 februari, dat is vandaag, werd ik om 10 uur wakken en ben ik begonnen met de afwas en de wasbak in de wc schoon te maken. True story. Ik deed zomaar iets nuttigs. Ik ben eigenlijk best een clean freak. En toen een douche. Zonder warm water, dus het werd een koude douch. Er verfrissend is het. En toen hebben we ontbeten, een droog wit broodje met aardbeien jam die we gister gekocht hadden in de super. Wat ik al eerder vertelde, een rondleiding door Kitui, en nu ben ik dit aan het typen. Vanavond ga ik rijst koken met wat tomaten in olie met kerrie kruiden. Ofzo. Ik gooi maar wat bij elkaar. En morgen spinazie stamppot! Als ik hutspot lekker had gevonden zou ik dat gaan maken, maar ik ben niet zo van al die ui. Tijdens de rondleiding ben ik trouwens wel ziekelijk verbrand en lijk ik nou op een Brit die op vakantie is. True story.